Photos: © @HeyJude408 2010 – All Rights Reserved – No part of this publication may be reproduced.
Pascal Uccelli
((( @ notre_combat )))
Tags: #iranelection, 06022010, 2010, @HeyJude408, Human Rights, Iran, l'écriture sans calmants, Pascal Uccelli, San José, sans calmants, USA, without sedatives, writing without sedatives« The mercy of islam Stoning I Graphic! »
Beaucoup d’iraniennes connaissent les marches du tribunal, la tristesse, l’angoisse, l’incertitude, la douleur, les larmes, la cruauté des couloirs cuiseurs du service des affaires familiales. Elles y attendent œdématiées, leur divorce prononcé par un juge en béton précontraint.
En Iran, La femme est esseulée, discriminée, son témoignage n’a pas la même valeur que celui d’un homme, le hijâb entaille son corps, elle n’a pas d’autorité légale sur ses enfants, pas d’accès au logement, à l’emploi, elle vit dans un pays où la constitution fait de la virilité un incendie meurtrier où le pénis incessant, incestueux, incivil, incisif, inclément, incantatoire, fourgonne incandescent au nom du viol et de l’humiliation, fourre-tout théocratique, où les tempes tempétueuses n’accordent à la femme qu’une seule responsabilité : sa maternité.
Veuve ou divorcée elle doit affronter le regard lubrique des passants dans la rue et peut pour le moindre « mehrieh », être obligée d’esquinter son corps dans l’anomie d’un mariage temporaire d’une demi-heure, où l’horreur devance l’anoxémie.
Quand l’homme est satisfait, que tout son foutre est décaissé, il reste cette demi-heure de honte, cette demi-heure où la pourriture débagoulée rend le temps décalvant, où la femme n’a plus le moindre droit; est-elle considérée comme un être humain ?
Non, l’oppression subséquente, sa fille en fera aussi l’expérience; dans la violence marmoréenne des coups de ceinturon, commerçants d’un corps atrophié, où le barbeau tient ses banquets sociabilisés dans la barbarie, d’une théocratie crétinisante.
Les lois censées condamner les violences conjugales sont confrontées dans les tribunaux de la République Islamique aux « coiffes contenant la charge nucléaire à têtes multiples » et misogynes, des juges génocidaires à la solde de l’ordre religieux et autres musculatures mycosiques, où prévaut le pénis incessant, incestueux, incivil, incisif, sous-tendant dans la majorité des jugements, la violence marmoréenne des coups de ceinturon.
Une iranienne n’a pas le droit de demander le divorce, d’avoir sa propre résidence, de sortir du territoire, de trouver un emploi, une autorisation préalable est nécessaire. Si un homme contracte un mariage temporaire, il n’est pas obligé d’assurer la provision d’une pension alimentaire. En République Islamique, les femmes sont esseulées, caillassées, cachetées, « évacuateurs de crues» , où le vagin sert les ordures ménagères. Tenter d’écailler l’ébullition du mâle au lieu de la contenter rend coupable, la femme alors dévoisée, est étalagée sur l’essuie-tout affadissant de la répudiation.
En Iran, c’est au goulot que l’homme comme une goule dévore ses quatre épouses légitimes et ses dizaines de concubines.
Mais depuis la fin des élections, Neda Agha Soltan et toutes les Iraniennes esseulées, caillassées, cachetées, défient tous les jours le béton précontraint d’un régime perfide, sexiste, où les sévices seyants font promotion des lois discriminatoires édictées depuis la révolution de 1978 et de l’ablation des droits à l’enseignement, avec ce quota d’entrée à l’université basé sur le sexe. Pourquoi ? On reproche aux femmes leur taux de réussite, considéré par les musculatures mycosiques de la République Islamique comme une subversion.
Une subversion multicolore soutenue dans le monde entier, une subversion qui ne fait pas du laguis son lagon mais de l’urbanité dans sa cité une priorité, une subversion où femmes et hommes militent et luttent côte à côte depuis le mois de juin 2009 pour l’égalité des droits, pour le chant, la danse, le sourire, le corps, le coeur : le bonheur, enfin décacheté.
Article de Sheyda Jahanbin déposé et protégé par Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Sheyda Jahanbin 2010 – Tous Droits Réservés – Toutes Reproductions Interdites
Source de la publication originale : « پلههایی رو به بهشت یا جهنم؟ »
[Adaptation du Persan au Français de Pascal Uccelli.]
Tags: 1978, barbarie, barbeau, béton, caillassées, chant, corps, coups de ceinturon, cruauté, danse, divorce, foutre, génocidaires, goule, hijâb, humiliation, incivil, Iran, juge, Juin 2009, l'écriture sans calmants, marmoréenne, mehrieh, mycosiques, Neda Agha Soltan, ordures ménagères, Pascal Uccelli, penis, perfide, pourriture, République Islamique, repudiation, sans calmants, sexiste, Sheyda Jahanbin, sourire, subversion, théocratie, tristesse, vagin, viol, violence, without sedatives, writing without sedatives« a pakistani woman who was gang raped in so called « honour »… »
Many Iranian women are familiar with the court steps: sadness, anguish, uncertainty, pain, tears, and cruelty, which lead to the sweltering corridors of the family department. Here they wait, lacerated, their divorce to be decided by a pre-stressed concrete judge.
In Iran, a woman is isolated, discriminated against, her testimony does not have the same authority as a man’s, the hejab indents her body, she has no legal rights to her children, no access to housing, to work. She lives in a country where the constitution makes virility an inferno; where the incessant, incestuous, uncivil, inclement, incantatory penis rummages incandescent in the name of rape and humiliation in its theocratic tote bag; where tempestuous temples grant women but one responsibility: maternity.
Widowed or divorced, she must endure the lewd gaze of passers by and may, for the meanest « mehrieh » be compelled to submit her body to the ignominy of a temporary wedding for half an hour, where horror precedes hypoxia.
When the man is satisfied, when all his cum is spent, when only half an hour of shame puked decay shrivels time, when the woman has not the slightest right; is she regarded as a human being?
No, she is not. Her daughter too will experience relentless suppression, the stony violence of belt lashes delivered by an atrophied body, where the panderer holds his socialized banquet for the barbarism of a moronic theocracy
Laws supposed to condemn conjugal violence in Islamic Republic courts are confronted by « caps containing nuclear charges with multiple heads » and misogynous, genocidal judges in religious orders and other diseased organs pay, where the incessant, incestuous, uncivil, incisive penis prevails, where stony violence of belt lashes underlies the majority of sentences.
An Iranian woman has no right to seek divorce, to have her own housing, to travel abroad, to find a job: a preliminary permit is necessary. If a man weds temporarily, he is not obliged to provide alimony. Under the Islamic Republic, women are lonely, stoned, sealed, “storm drains”, where vaginas are receptacles for detritus. Trying to dull male seething instead of satisfying it, made guilty, woman then, voiceless, is tossed onto the crumpled paper towel of repudiation.
In Iran, man exsanguinates his four legal and his dozens of common-law wives, directly from the jugular, like a ghoul.
But since the election and Neda Agha Soltan all lonely, stoned, sealed Iranian women challenge the pre-stressed concrete of a perfidious sexist regime where discriminatory laws promulgated since the ‘78 revolution, and excision of learning rights, with university entrance based on gender, are becoming more abusive each day. Why? Women are blamed for their success rate, regarded as subversive by the diseased organs of the Islamic Republic.
Motley subversion, supported by the whole world, subversion that prioritises urbanity in its cities over suburban rope swings, subversion where women and men have fought and struggled side by side since June 2009 for equality of rights, for song, dance, smile, body, heart, happiness unsealed at last.
This article by Sheyda Jahanbin is registered and protected by the Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Sheyda Jahanbin 2010 – All Rights Reserved – No part of this publication may be reproduced.
Source of the original publication: « پلههایی رو به بهشت یا جهنم؟ »
Translation from French to English: Marthe Neda Gonthier and Liss.
[Adaptation from Persian to French by Pascal Uccelli.]
Tags: 78, anguish, body, cruelty, dance, detritus, divorce, genocidal, ghoul, happiness, heart, hejab, Human Rights, humiliation, ignominy, inferno, Iran, Islamic Republic, judge, June 2009, l'écriture sans calmants, lashes, legal rights, mehrieh, Neda Agha Soltan, pain, Pakistan, Pascal Uccelli, penis, rape, repudiation, sadness, sans calmants, sentences, sexist regime, Sheyda Jahanbin, smile, song, subversion, tears, theocracy, uncivil, vaginas, voiceless, without sedatives, woman, women, writing without sedatives
« Stoning in Iran (Iranvnc.com) »
پلههای دادگاه خانواده برای بسیاری از زنان ایرانی آشنا است و به سان پلههایی است که یا رو به بهشت میرود و یا هدایت کننده به سمت جهنمی است که پس از طلاق و چسباندن برچسب زن مطلقه بر روی او، در انتطارش است.
زنی که رنج از تبعیض در چشمان گود افتادهاش نمود دارد، زنی که قانون کشورش در بسیاری موارد او را مانند یک انسان بالغ نمیداند، کسی که شهادتاش در دادگاه برابر یک مرد نیست، زنی که دیهاش نصف دیهی کامل انسان است، زنی که نمیتواند رئیس جمهور شود، زنی که مجبور است پوششی با نام حجاب اسلامی داشته باشد، زنی که حق حضانت فرزندی که 9 ماه تمام در بطناش رشد کرده و به انسان تبدیل شده را ندارد و … و در کشوری زندگیمیکند که قانون اساسیاش دارای هزاران مشکل و تبعیض است و به هر طرف که نگاهی میاندازد، ظلم مردانی که بالای سرش ایستادهاند و از مردانگی تنها داشتن حقوق بیشتر را فهمیدهاند را میبیند، مگر میتواند نفس بکشد و از عهدهی مسئولیتهای مادرانهاش به خوبی برآید؟
زنی که نگاههای هرزهی رهگذران در خیابان در اماناش نمیگذارد، زنی که اگر مطلقه باشد یا همسرش فوت شده باشد، میتواند در ازای مهریهیی اندک در حد یک خرما، برای نیم ساعت به عقد موقت مردی درآید و زمانی که مرد ارضا شد و نیم ساعتاش تمام شد، هیچ حق و حقوقی ندارد، مگر میتواند به دخترکاش بگوید که تو هم مانند برادرت هستی. تو و برادرت در نگاه قانون به یک اندازه انسانید؟
نه، نمیتواند ظلمی که بر خودش رفته را اینبار برای دخترش تجربه کند، به یاد روزهایی میافتد که همسرش با قلاب کمربند او را کتک میزد و سیاهیهای به جا مانده بر روی تناش با اینکه در قانون پر اشکال جمهوری اسلامی، یکی از شرایطی است که در صورت استمرار میتواند دلیلی بر طلاق باشد، اما در مقابل مردی که قاضی است و به حقوق مردانهاش مینگرد، گواهی نمیشود برای طلاق و جدایی از مردی که کتک میزند.
نداشتن حق طلاق، اقامتگاه، خروج از کشور، اشتغال و … مسائلی است که روح زنان ایرانی را میخراشد، اینکه دختری برای ازدواج باید اجازهی پدر و یا جد پدری را داشته باشد، اینکه اگر حتا برای مدت چندین سال به عقد موقت مردی در بیاید، نفقهیی برای او تعیین نشده و مرد میتواند از پرداخت هرگونه پول به عنوان نفقه به او خودداری کند مسائلی نیست که زنان دیگری که در دنیایی متفاوت زندهگی میکنند حتا تصور روشنی از آن داشته باشند. ارث رسیدن به فرزند دختر مانند فرزند پسر نیست و در کل میتوانیم بگوییم نگاهی که از جانب بیشتر مردان در جمهوری اسلامی به زن میشود تنها معطوف به داشتن رابطهی جنسی است که اگر زن بدون دلیل موجه از نظر اسلام! از آن ممانعت کند، مرد میتواند او را طلاق دهد.
در جمهوری اسلامی وقتی زنی از وجود زن دیگری در زندهگی همسرش آگاه میشود، نمیتواند او را متهم به خیانت کند چون آنگونه که آموزههای تحریف شدهی دینی با قانون اساسی ایران پیوند خورده، هر مرد میتواند چهار زن عقد کرده و هزاران زن صیغهیی داشته باشد در حالیکه زن عقد شده باید تا آخرین روز زندهگیاش به مردی که همسرش است، وفادار باشد و هر چه مرد با زنان دیگر هم ارتباط داشته باشد، دم نزند چرا که میگویند سنت پیامبران است.
همین است که نگاه مصرفی به زنی که از همسرش جدا شده و یا همسرش فوت کرده بالا میرود و آن زن بیچاره هم برای اینکه نام «مطلقه بودن» برچسبی بر او است و به همین دلیل پیدا کردن شغلی مناسب و داشتن خانهیی اجارهیی برای او سخت است، تن به ازدواج موقت با مردانی میدهد که بیشترشان متاهل هستند.
زنانی که حاضر به ازدواج موقت میشوند به دو دلیل عمده اینکار را انجام میدهند. اول اینکه گذران زندهگی در شرایط کنونی برایشان آنچنان سخت است که از پس هزینههای جاری زندهگیشان هم بر نمیآیند و دیگر اینکه ترس از رفتار خشونت آمیز حکومت، نسبت به داشتن روابط آزاد و نامشروع زن و مرد که با مجازاتهای بسیار سختی همراه است و بیشتر مجازات آن معطوف به زنان میشود، حاضر به تن دادن به ازدواج موقت میشوند.
این میشود همان دور باطل، چرا که آن زنی که از همسرش جدا شده، یکی از دلایلاش وجود زن دیگری در زندهگی مشترکاش بوده اما پس از جدایی و زمانی که درک میکند جایگاهاش مانند گذشته نیست و گذران زندهگی برایاش سخت شده در بهترین حالت تن به ازدواج موقت میسپارد تا بتواند گذران زندهگیاش باشد. اما میداند همسر مردی که این روزها با او میخوابد، چه حالی دارد. و این درد است. درد زن بودن در سرزمینی که زیبایی زنانه جرم است و باید آنرا پشت پوششی عجیب پنهان کرد.
پلههای دادگاه خانواده همیشه با غم پر شده، اما غمی که در نهان خود آزادی به همراه دارد، آزادی از قید و بند مردی که مسلح به حقوق بیشتر بوده و در زندهگی مشترک طبق قانون ریاست خانواده از خصایص او است. مردی که آزادنه میتواند مثل مردهای زنباره هر روز با زنی سر کند و ناماش را بگذارد ازدواج موقت و زیر پوشش اسلام آنرا پسندیده جلوه دهد.
آیندهی زنی که از همسرش جدا شده، سخت است، خیلی از مردان ایرانی، مهریهیی که حق زنان است را به سختی پرداخت میکنند و حضانت فرزندان را هم از زنی که واژهی مقدس مادر برایاش به کار برده میشود، دریغ میکنند.
سیاست مردانه و زن ستیز کشور هم در هر زمینهیی سعی در کمرنگ جلوه دادن زنان در اجتماع میکند و در آخرین اقدامات خود برای ورود به دانشگاهها سهمیهی جنسیتی تعیین کرده و این بدان معنا است که از پیشرفت زنان جامعه هراس دارد، چرا که دو سوم قبولی دانشگاهها از آن دختران است و این باعث هراس مردانی است که از زنان تحصیلکرده میترسند، چرا که تحصیل میتواند آنها را با حقوق نداشتهی خودشان آشنا کند و زمینهی مخالفت با قوانین تبعیض آمیزی باشد که در سی سال اخیر و پس از انقلاب سال 1357 رو به فزونی داشته است.
پایان دادن به زندهگی مشترک در جمهوری اسلامی، همیشه باید در مقابل چشمان و با رضایت مردی صورت گیرد که نام قاضی دادگاه بر او نهادهاند، در دادگاههای خانواده، در اتاقهای کوچک و راهروهایی شلوغ که پر است از زنانی که درد مشترک را میتوان از چشمان اشکآلودشان حس کرد، درد بیعدالتی و هراس از آیندهیی مبهم، باز هم مردان هستند که پیروز شده از اتاقها خارج میشوند و قوانین تبعیض آمیز جمهوری اسلامی از آنان حمایت میکند.
اما اتفاقی که در روزهای اخیر و به ویژه پس از انتخابات ایران شاهد بودیم، نشان از حیات و حضور پررنگ جنبش زنان حتا در اقدامات سیاسی ایران دارد، اینکه نام ندا آقا سلطان، (دختر ایرانی که به دست دولت کودتا کشته شد) جهانی شد و بسیاری از مردم دنیا جنبش سبز را به نام او میشناسند، گام بزرگی از حضور زنان را نشان میدهد و نوید بخش آغاز دورهیی است که در آن زن و مرد با تساوی حقوق در کنار هم فعالیت کنند و جامعه را پر از زیباییهای ناشی از حضور در کنار یکدیگر کنند. حضوری که منجر به آزادی همهجانبهی کشور و اجرای بندهای حقوقبشر میشود.
This article by Sheyda Jahanbin is registered and protected by the Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Sheyda Jahanbin 2010 – All Rights Reserved – No part of this publication may be reproduced.
Tags: Human Rights, humiliation, ignominy, inferno, Iran, Islamic Republic, June 2009, lashes, legal rights, mehrieh, Neda Agha Soltan, pain, Sheyda Jahanbin, woman, women« Bande à part » – Jean-Luc Godard – 1964
toi aussi tu n’as pas de cœur entre les cuisses
et tu aimes cette fatigue poisseuse après une nuit noyée dans l’alcool et le son trop fort dans une cave insonorisée,
tu aimes cette fatigue et tu aimes les pensées fatiguées, poisseuses, me concernant
tu me proposeras de déchirer
encore le collant sur le mollet
ouïr midi sans minutie
putain de bordel de merde
il voudra savoir,
pour la taille
pour l’icône
le jeu équilibré des quatre humeurs du corps :
1) les bleus
2) la trace de dents
3) la tache humide
4) l’odeur sur le serveur
l’uccelli sur le gluau
ce grès flammé,
outré par les nymphos
il te demandera de renvoyer tous les nouveaux courriers
à leur expéditeur
cette trotte trophique
où le poète
comme un cerf vient trisser ses troches
treuillé dans les enfeus
d’un vagin prédigéré
il voudra savoir cahin-caha
pour ces cahots
leur caïdat
ce cagnard
où vient s’ébrouer flapi, mi-clos
le flair du Meursault
Pascal Uccelli
((( @ notre_combat )))
Body Bag de Pascal Uccelli déposé et protégé par Copyright France [5] – Copyright France [4] – Copyright France [3] – Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Pascal Uccelli 2009 – 2010 – Tous Droits Réservés – Toutes Reproductions Interdites
Tags: alcool, bleus, body bag, cagnard, cahin-caha, caïdat, collant, courriers, cuisses, cœur, dents, expéditeur, fatigue, flair, fort, humeurs, humide, l'écriture sans calmants, Meursault, mi-clos, midi, mollet, odeur, Pascal Uccelli, poète, prédigéré, sans calmants, serveur, tache, taille, trace, vagin, without sedatives, writing without sedativesles bars
ces clabauds, ces clandés
où je clisse mes comédons,
séditieux sédiment,
doit-on marger le boit-sans-soif à imprimer ?
Doit-on rendre le sang sempervirent ?
Les bars
ces clabauds, ces clandés
où l’alcool et le cul « arrivent en grand arroi »,
où ma queue péclote
sur des sommiers ribauds,
où suicidé,
je vois déjà caillant,
la chassie s’arracher mon mousquet pour l’imprimer.
Les bars
ces clabauds, ces clandés,
la mort à mèche ou à rouet ?
Pascal Uccelli
((( @ notre_combat )))
Body Bag de Pascal Uccelli déposé et protégé par Copyright France [5] – Copyright France [4] – Copyright France [3] – Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Pascal Uccelli 2010 – Tous Droits Réservés – Toutes Reproductions Interdites
Tags: à mèche, à rouet, alcool, bars, body bag, chassie, clabauds, clandés, cul, l'écriture sans calmants, mort, mousquet, Pascal Uccelli, queue, sang, sans calmants, sommiers, without sedatives, writing without sedativesMighty Sam McClain & Mahsa Vahdat – « Silent Song » – « Scent of Reunion – Love Duets Across Civilizations » – 2009
These days, when I write, it is with my brothers’ blood, the blood of these partisans, savagely mutilated, smashed, robbed by the murderers of an illegal power, watchmaker of horror.
These days, when I write, it is with my brothers’ blood, shot in impunity, my brothers consigned to mullahs’ madness nauseating Tehran’s streets, which echo with the sounds of beatings, torture and murder.
During the day of Ashura, I would have liked to cheer my brothers on, to take care of them; I would have kissed their bloody heads.
Today, they are dead. Today, for them, the people’s movement is still alive, the people’s movement is stronger than ever.
It is night, mothers whose children died on the day of Ashura are weeping, fathers are bitter, their hearts are seared into hatred.
The Ashura slaughters generated much emotional reaction. The streams from the whole world must now refresh the « GREENS » and reunite them, to face the monstrous theocracy.
The whole world has to bear witness to murders perpetrated in front of its eyes so that the bassidjis are tried and sentenced.
If you were there and it was your child, your spouse, your father or your mother, your brother or your sister, your friend being slaughtered in front of you, what would you do?
There was blood; all of us could see it. There is blood; all of us can see it. Bassijis did not stop for anything. Bassijis stop for nothing. There was blood; all of us could see it. There is blood; all of us can see it. It would be unfair to ignore people’s wrath.
What do you do with the fucking executioner? I know, you will not kill him, but don’t you at least want to punish him?
If Iranian people could trust in the judiciary system of the Islamic Republic, then they would hand the fucking executioner to the authorities. But Iranian people do not trust the corrupted judiciary system of Islamic Republic, Iranian people know that the judiciary of then Islamic Republic has systematically set death aside for them.
A moment of emotion, of sadness: a protester died, his murderer is here, facing you, you know that he just killed with no possible punishment, you know that he is following the obnoxious utterances of the mullahs, that no punishment is possible.
What do you do with the fucking executioner? You thank him and you kiss him?
No, you don’t.
Those who follow the slaughter of Iranian people from abroad, in newspapers, on TV, on the Internet should not fool themselves.
The heart of all those shedding their blood on the streets of an Iran vandalized by torture and murder should not be broken, the heart of all those rebels, of these beautiful united people looted by theocratic hell should not be broken, the heart of these rebels who chant: « the blood in our veins is our gift to our nation » should not be broken.
None of us should feel free to voice everything that comes to mind. What should be avoided? Unwarranted and thoughtless comments; Iranian people would think that their countrymen living abroad are impassive, that they do not suffer, that they are out of the fray and are only giving orders.
Activists from abroad have to think about the day when Iran will be free, it is the hope of all Iranians.
They have to keep in their hearts the memory of all these brave partisans who, day after day, enable the belief in a return to their homeland.
Let us not play with colors and political parties, we have to speak with one single voice; let us not sacrifice the « GREENS » to impose other colors like red, we would create gaps taking us away from unity; it is no time to play with colored pens; all of us are GREEN and will stay GREEN until victory.
We have to trust our partisans, women, men, students, schoolchildren, all these dissidents on the streets, every day, we have to be unbiased and ask ourselves these questions:
Which is our enemy? Is it the Iranian people, beaten, bloodied, crudely put to death? Or do we have an enemy in common, that should be destroyed by our actions?
Sheyda Jahanbin
This article by Sheyda Jahanbin is registered and protected by the Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Sheyda Jahanbin, 2009 – 2010 – All Rights Reserved – No part of this publication may be reproduced.
Article published on « l’écriture sans calmants…» with pleasant authorization of his author Sheyda Jahanbin [http://twitter.com/sheydajahanbin]
Source of the original publication: « Sheyda Jahanbin »
Translation from French to English: Marthe Neda Gonthier and Liss.
[French adaptation by Pascal Uccelli based on the Persian original.]
Tags: actions, Activists, Ashura, Bassijis, blood, brothers, enemy, executioner, GREENS, horror, illegal power, impunity, Iran, Iranian people, Islamic Republic, l'écriture sans calmants, monstrous, mullahs, murder, nation, partisans, Pascal Uccelli, sans calmants, Sheyda Jahanbin, streets, Tehran, theocracy, torture, without sedatives, writing without sedativesCes derniers temps, quand j’écris, c’est avec le sang de mes frères, le sang de ces résistants sauvagement mutilés, écrasés, dévalisés par les meurtriers d’un pouvoir illégitime, horloger de l’horreur.
Ces derniers temps, quand j’écris, c’est avec le sang de mes frères abattus dans l’impunité, mes frères confiés à la folie des mollahs qui écœurent les rues de Téhéran, où les coups, les tortures et les meurtres sont causants.
En ce jour de l’Ashoura, j’aurais voulu encourager mes frères, en prendre soin, j’aurais baisé leurs têtes ensanglantées.
Ils sont morts, aujourd’hui, pour eux, le mouvement populaire est toujours en vie, le mouvement populaire est plus fort que jamais !
Il fait nuit, les mères dont les enfants sont morts le jour de l’Ashoura pleurent, les pères sont amers, leur cœur est cuit dans la haine.
Les réactions aux massacres de l’Ashoura ont suscité l’émotion, elles sont nombreuses,
il faut que les courants du monde entier regagnent les « VERTS » et dressent l’union populaire, face à la félicité d’une théocratie promontoire barbare, à la barbaque avariée.
Le monde entier doit porter témoignage des assassinats perpétrés devant ses yeux, afin que les bassidjis soient jugés et condamnés.
Si tu es présent et que l’on tue devant toi, ton enfant, ton conjoint, ton père ou ta mère, ton frère ou ta sœur, ton ami, que fais-tu ?
Il y a eu du sang, nous l’avons tous vu. Il y a du sang, nous le voyons tous. Les bassidjis n’ont reculé devant rien. Les bassidjis ne reculent devant rien. Il y a eu du sang, nous l’avons tous vu. Il y a du sang, nous le voyons tous. Il serait injuste d’ignorer la colère du peuple.
Que fais-tu du bourreau bourdonnant ? Je sais, tu ne vas pas le tuer, mais tu ne veux pas au moins le punir ?
Si le peuple Iranien fait confiance au système judiciaire de la République Islamique, il remet le bourreau bourdonnant aux autorités. Mais le peuple Iranien ne fait pas confiance au système judiciaire corrompu de la République Islamique, le peuple Iranien sait que la justice de la République Islamique lui réserve systématiquement la mort.
Un moment d’émotion, de tristesse : un résistant est mort, son meurtrier est là, devant toi, tu sais qu’il vient de tuer dans l’impunité, tu sais qu’il est l’attribut d’un taux d’écoute odieux, celui des mollahs, aucune condamnation n’est possible.
Que fais-tu du bourreau bourdonnant ? Tu le remercies et tu l’embrasses ?
Non.
Ceux qui suivent le massacre du peuple Iranien depuis l’étranger, dans les journaux, à la télévision, sur Internet ne doivent pas se raconter d’histoires.
On ne doit pas briser le cœur de tous ceux qui versent leur sang dans les rues d’un Iran vandalisé par la torture et le meurtre, on ne doit pas briser le coeur de tous ces résistants, de cette magnifique unité populaire pillée par l’enfer théocratique, on ne doit pas briser le coeur de tous ces résistants :
« le sang qui coule dans nos veines est une offrande à notre nation ».
Aucun de nous ne doit se croire autorisé à dire à haute voix tout ce qui lui passe par la tête. Les choses à éviter, sont les commentaires déplacés et inconsidérés ; le peuple Iranien penserait que ses compatriotes à l’étranger sont impassibles, qu’ils ne souffrent pas, qu’ils sont sur le banc de touche et se contentent de donner des ordres.
Ceux qui militent à l’étranger doivent penser au jour où l’Iran sera libre, c’est l’espoir de tous les Iraniens !
Ils doivent garder dans leur cœur le souvenir de tous ces résistants courageux, qui rendent possible jour après jour, la conviction d’un retour imminent au pays.
Ne jouons pas sur les couleurs et les partis politiques, nous devons parler d’une seule voix, ne sacrifions pas les « VERTS », pour imposer d’autres couleurs comme le rouge ; nous creuserions des fossés qui nous éloigneraient de l’union populaire; ce n’est pas une heure pour les crayons de couleur ; nous sommes tous « VERTS », et nous le resterons jusqu’à la victoire !
Nous devons faire confiance à nos résistants, des femmes, des hommes, des étudiants, des écoliers, tous ces résistants dans les rues tous les jours, nous devons être objectifs et nous poser ces questions :
Quel est notre ennemi, Est-ce ce peuple Iranien cruenté, conduit crûment à la mort ? Ou, avons-nous un ennemi en commun avec lui, que nous devons détruire par nos actions ?
Sheyda Jahanbin
Article de Sheyda Jahanbin déposé et protégé par Copyright France [2] – Copyright France [1] – © Sheyda Jahanbin 2009 – 2010 – Tous Droits Réservés – Toutes Reproductions Interdites
Article publié sur « l’écriture sans calmants…» avec l’aimable autorisation de son auteur : Sheyda Jahanbin [http://twitter.com/sheydajahanbin]
Source de la publication originale : « Sheyda Jahanbin »
[Adaptation du Persan au Français de Pascal Uccelli.]
Tags: Ashoura, barbare, bourreau, coups, courageux, ennemi, horreur, Iran, l'écriture sans calmants, meurtres, mollahs, nation, Pascal Uccelli, populaire, République Islamique, résistant, sang, sans calmants, Sheyda Jahanbin, Téhéran, théocratie, tortures, tristesse, without sedatives, writing without sedativesTehran – Iran – 27 december 2009.
I think of the protesters killed in action on December 27th 2009,
I think of their murderers; of all the countries which condemn the murders perpetrated against Iranian people.
I think of France, the few gathered in front of the Iranian embassy in Paris on December 28th 2009, needing to say that Sarkozy’s France is more worried about its national identity than about a country where all crimes are justified in the name of god.
The France of the « internet asshole » does not hesitate to assign Muslims to racketeering in order to win regional elections in a country afflicted by political rickets since May 2007, regional elections in a country where the police, spine-crushers, authorise beatings in the name of furious black hearted killers, regional elections in a country where prisons destroy their inmates’ morale, where suicide is rampant, regional elections on dirty Swiss time, demolishing minarets in its madness, on dirty China time, where the death penalty breaks necks with vigour, regional elections of a country in Barrès time, where national identity arguments and grisly treatment is reserved for Afghan refugees, like lambs for the slaughter, a country where the rot is not only sweltering, but also prophesying, Swiss, Chinese, propitiatory, opinionated, declarable, attested, smashed, a sprawling, senseless club devoted to hounding immigrants.
I am thinking of these dead partisans missing in action on December 27th 2009,
I think of their murderers, of this country where all crimes are justified in the name of god.
Which god is this pushing for rape and humiliations?
Which god is this, enslaving women and preventing them from dancing, singing, smiling, loving, their juices flowing?
Which god is this, turning sodomy in prison into the hymn of the impotent?
Which god is this, with a hard on for torture?
Which god is this, turning Tehran’s sky to blood?
In Iran and in the rest of the world, we must destroy all these obnoxious temples of veneration, all these traffickers of resurrection, these treasurers, translators of Christ, fusion of terrorist and paedophile, shameful cock, ass-crack ozone in the name of god.
In Iran, ropes will soon be loose, political prisoners can turn on Evin, sully the hallowed ground, far from prisons, atomic hearth, languid aisles or Mihrâbs, thrust, flank of lies, cunningly ending where the shoe is sentenced to death when it was fit to live on the feet of men and women, shucking the gallows, cheating the sentry, grasping for the whore and the cross-dresser, the disciple’s decaffeinated body.
Pascal Uccelli
((( @ notre_combat )))
This Body Bag by Pascal Uccelli is registered and protected by the Copyright France [3] – Copyright France [2] – Copyright France [1] – “Writing Without Sedatives…” © Pascal Uccelli, 2009 – 2010 – All Rights Reserved – No part of this publication may be reproduced.
Source of the original publication: « le peigne-cul ozone au nom de dieu »
Translation from French to English: Marthe Neda Gonthier and Liss.
Tags: 2009, 27th 2009, 28th 2009, Afghan refugees, ass-crack, Barrès, blood, body, body bag, China, crimes, cross-sender, death, death penalty, Evin, feet, France, furious, God, hard-on, humiliations, hymn, immigrants, impotent, Iran, Iranian people, l'écriture sans calmants, lambs, lies, May 2007, men, mihrabs, minarets, murderers, Muslims, national identity, Paris, partisans, Pascal Uccelli, penis, police, political prisoners, prison, prisons, protesters, rape, ropes, rot, sans calmants, Sarkozy's France, sky, sodomy, suicide, Swiss, Tehran, torture, whore, without sedatives, women, writing without sedativesDesign Déposé et Protégé par "Copyright France" © Pascal Uccelli 2005 - 2009 - Tous droits réservés - Toutes reproductions interdites - Web Designer JD
